Tag Archives: აზროვნების სისტემა

აზროვნების სისტემა #1: ანგარიშვალდებულება

“It’s easier to apologize than it is to get permission”. – Grace Murray Hopper

წარმატების მისაღწევად ძალიან მნიშვნელოვანია გავაანალიზოთ ჩვენი აზროვნების სისტემა (“mindset”¹), შემდეგ კი მუდმივად ვიზრუნოთ მის გაუმჯობესებაზე.

არსებობენ ორი ტიპის ლიდერები:

  1. “თანაშემწე” ლიდერი ყველა შეცდომას და წარმატებას ბედისწერას მიაწერს.
    ის ამბობს: “მე ვიცი ჩემი როლი და ყველაფერს ვაკეთებ, რომ ეს პასუხისმგებლობები შევასრულო”.
  2. “მესაკუთრე” ლიდერი ყველა შეცდომას და წარმატებას საკუთარ თავზე იღებს.
    ის ამბობს: “მე არასდროს ვუშვებ, რომ სხვები არიან რამეზე პასუხისმგებელი. ანგარიშვალდებულება მხოლოდ ჩემია. სხვების წარუმატებლობა ჩემი წარუმატებლობაა.”

მესაკუთრე ლიდერი როგორც წესი, უფრო წარმატებული ლიდერია. მას მეტი პასუხიმგებლობის და ანგარიშვალდებულების გრძნობა აქვს, ხოლო წარუმატებლობის შემთხვევაში პრობლემებს უფრო ადვილად უმკლავდება და სათადარიგო გეგმაზეც მარტივად შეუძლია გადართვა.

* * *

2 წლის რომ ვიყავი, ყოველ საღამოს, ერთსა და იმავე დროს (8? 9?), მოუთმენლად ველოდებოდი სატელევიზიო გადაცემას “ღამე მშვიდობისა, პატარებო”. ეს ალბათ ერთადერთი საბავშვო პროგრამა იყო საბჭოთა კავშირის დროს. სხვა უბრალოდ არ დამამახსოვრდა. არც ამ გადაცემის კონტენტი მახსოვს მკაფიოდ, მაგრამ მუსიკა პროგრამის გამხსნელი და დამხურავი რგოლიდან, ე.წ. “ქუდიდან”, ახლაც შემიძლია წავიმღერო.

ჩემი 2 წლის ძმისშვილი ალექსანდრე არცერთ სატელევიზიო პროგრამას არ ელოდება. მან იცის, რომ თუ მულტფილმის ნახვა უნდა, დღის ნებისმიერ დროს შეუძლია ვინმეს youtube-ი ჩაართვევინოს და მოსთხოვოს ზუსტად ის მულტფილმი, რომლის ნახვაც იმ მომენტში გაუხარდება (“მაშა და დათვი”, anyone?).

რა ფსიქოლოგიური განსხვავებაა 2 წლის მარიამსა და ალექსანდრეს შორის?

მარიამს არ აქვს გაცნობიერებული საკუთარი სურვილები. არასდროს უფიქრია თუ რისი ნახვა სურს. ამაზე რომ ეფიქრა, უთუოდ დაიტანჯებოდა, რადგან მაინც ვერ ნახავდა იმას, რაც ნამდვილად სურს. მისი სურვილების ასრულება მასზე არ არის დამოკიდებული. ის უნდა დაელოდოს დღის კონკრეტულ მონაკვეთს, კონკრეტულ სატელევიზიო პროგრამას, რომლის კონტენტიც სხვების (ზრდასრული ადამიანების) მიერ არის დაგეგმილი.

ალექსანდრეს აქვს ინდივიდუალობის და თავისუფლების მეტი შეგრძნება. მან უკვე იცის, რომ რაც სურს, ის თავადვე უნდა მოიპოვოს. ამისათვის შეიძლება შრომა და გარკვეული დავალებების შესრულებაც დასჭირდეს, მაგრამ მისი სურვილების ასრულება მაინც მასზეა დამოკიდებული. ამასთანავე, ის ზედმიწევნით ზუსტად ასახელებს საკუთარ სურვილებს.

ეს უმარტივესი მაგალითია. ჩემი და ალექსანდრეს ბავშვობას შორის განსხვავება უამრავ სხვა დეტალშიცაა. მორალი: ზრდასრული ალექსანდრე ბევრად უფრო დამოუკიდებელი, თავისუფალი და თავდაჯერებული იქნება, ვიდრე ზრდასრული მარიამი. ხოლო რომელი იქნება უკეთესი ლიდერი, ამ დასკვნის გამოტანა თქვენთვის მომინდია.

* * *

კონტენტის ახალმა ფორმებმა და მიწოდების ახალმა არხებმა შემეცნება ყველასთვის ხელმისაწვდომი გახადა. შემეცნების ხელმისაწვდომობამ თვითგამორკვევა დააჩქარა. თვითგამორკვევამ სურვილების მკაფიო გაცნობიერება გამოიწვია და ადამიანს მეტი ინდივიდუალიზმისკენ უბიძგა. შრომამ შესაძლოა მართლაც შექმნა ადამიანი, მაგრამ ტექნოლოგიამ ის გაათავისუფლა.

¹იქნებ ამ სიტყვის კარგი თარგმანი შემომაშველოთ?

ჩემი რუტინა

“Operations are the coordination of tactics over time.” – Sebastian Marshall, Progression.

ჩემი ჩვეულებრივი სამუშაო დღე იწყება ღამის 11 საათზე.

ცოტა უცნაურად ჟღერს, მაგრამ მეტი პროდუქტიულობისთვის აზროვნების სისტემაში პირველი ეს ცვლილება დამჭირდა: ახალი დღე იწყება ღამე, ზუსტად იმ დროს, როცა დასაძინებლად ვწვები.

7:00 – ვიღვიძებ. ვსვამ 0.5 ლ. წყალს და 7:30-მდე წიგნს ვკითხულობ (ასე ვფხიზლდები).
7:30 – ვიმზადებ საუზმეს და სადილს (შუადღისთვის). youtube-ზე ვუყურებ ჩემი საყვარელი “ცხოვრების ინსტრუქტორების”¹ ვიდეოებს, თან პარალელურად ვვარჯიშობ (კროსტრენინგი და იოგა, დღეების მონაცვლეობით).
8:30 – შხაპს ვივლებ, იმეილს და facebook-ს ვამოწმებ.
9:00 – ვსაუზმობ. პარალელურად youtube-ს ან ტელევიზორს ვუყურებ.
9:30 – ვიცვამ და ვემზადები წასასვლელად.
10:00 – სახლიდან გავდივარ. თან ლანჩი მიმაქვს. ოფისამდე ჩქარი ნაბიჯით მივდივარ, რასაც 15-20 წუთი სჭირდება.
11:30 – ვერთვები სამსახურის გაწამაწიაში. მუშაობის პარალელურად 1 ლიტრამდე წყალს ვსვამ.
14:00 – სამზარეულოში ჩავდივარ სასადილოდ.
14:30 – ვაგრძელებ მუშაობას.
19:00 / 20:00 – სახლში მივდივარ. როგორც წესი, ოფისს ყოველთვის მე ვკეტავ. გასვლის წინ ისევ 0.5 ლიტრ წყალს ვსვამ. სახლში ისევ ჩქარი ნაბიჯით ვბრუნდები. ესეც ჩემი ყოველდღიური გარანტირებული 30 წუთიანი ფეხით სიარული და 2 ლიტრი წყალი!
20:30 – ამ დროს უკვე საშინლად დაღლილი ვარ. ვახშამს ვიმზადებ და შევექცევი.
21:30 – მომდევნო დღეს ვგეგმავ.
23:00 – როგორც წესი, წიგნის კითხვაში მეძინება. დღე დასრულებულია.

routine

დაახლოებით ასე გამოიყურება ჩემი კალენდარი

როცა სკოპიეში ვარ და არ ვმოგზაურობ, ეს არის სამუშაო დღეების ძირითადი რუტინა. ხანდახან შუა კვირაში სუპერმარკეტში შევლა და პროდუქტების მარაგის შევსება მიწევს. ხანდახან სახლში ვახშმობის ნაცვლად, ვინმესთან ერთად გარეთ ვვახშმობ, მაგრამ ეს ძალიან იშვიათად ხდება, რადგან სკოპიეში ბევრი ახლო მეგობარი არ მყავს. ყველა საოჯახო საქმე, სარეცხი და პროდუქტების შეძენა უქმე დღეებზე მაქვს გადანაწილებული.

უქმეებზეც დილის 7 საათზე ვიღვიძებ. შაბათს ვოდნოზე² საცოცად, პარკში სარბენად ან სავარჯიშოდ მივდივარ. ვალაგებ სახლს, ვრეცხავ სარეცხს, ვგეგმავ სოციალურ აქტივობებს და ვკითხულობ. კვირას კი წერის ან კითხვის სპრინტს³ ვაწყობ, ვიმარაგებ პროდუქტებს, ვგეგმავ მომდევნო კვირას, ვგეგმავ სოციალურ აქტივობებს და ისევ ვკითხულობ.

ამ რუტინიდან, ცხადია, მაქვს გადახვევებიც, მაგალითად ზოგჯერ შუა კვირაში უქმე დღე გამოერევა და ოფისში გასვლა არ მიწევს. ამ დროს სახლიდან ვმუშაობ და ვცდილობ საღამოს ვინმეს შევხვდე, პარკში ან ქალაქის ცენტრში ფეხით გავისეირნო.

არის სხვა შემთხვევებიც, როდესაც ყველაფერს აზრი ეკარგება და უბრალოდ აღარ მინდა რუტინას მივყვე. ამ დროს უბრალოდ დივანზე ვწევარ, ჭერს ვუყურებ და დაჟინებით ვფიქრობ. მსგავსი სიტუაციებიდან გამოსასვლელად გარკვეული ხერხებიც შევიმუშავე, რომლებზეც მოგვიანებით დეტალურად დავწერ.

¹Life Coach
²ვოდნო - მთა სკოპიეში
³სპრინტი - მოკლე მანძილზე მაქსიმალური სისწრაფით სირბილი